Twoja obecność nie jest dodatkiem.
Jest częścią zmiany.

W leczeniu skoliozy występują dwa momenty krytyczne. Pierwszy to informacyjne zagubienie na początku terapii. W typowym modelu dziecko jest przekazywane fizjoterapeucie, a rodzic nie angażuje się w to, co dzieje się na sali ćwiczeń.

Oferta mówi temu modelowi „nie”: rodzic musi wiedzieć, kiedy dziecko ćwiczy prawidłowo, a kiedy nieprawidłowo. Jego zadaniem jest kontrola ćwiczeń, ponieważ dziecko ćwiczące samodzielnie zbyt często popełnia błędy.

Rodzic lub osoba towarzysząca musi być aktywnym uczestnikiem ćwiczeń, aby pomóc pacjentowi uzyskać wymaganą zmianę mózgowego programu sterującego.

Podczas turnusu uczestnicy uczą się wzmacniać pozytywne odruchy warunkowe i osłabiać negatywne. Ich efektem ma być sytuacja, w której „kręgosłup sam trzyma się w miarę prosto” bez większego wysiłku.

W domu rodzic codziennie czuwa nad warunkowaniem pozytywnych odruchów posturalnych słowem i gestem oraz wzmacnia nowe reakcje w ramach ćwiczeń poznanych na ostatnim turnusie.

Nie pracujemy indywidualnie — im więcej zespół wie o skoliozie, tym lepiej. Problem braku wiedzy o położeniu kręgosłupa i prawidłowym wykonaniu ćwiczenia rozwiązuje prosta metoda pomiaru prezentowana pierwszego dnia turnusu. Całą procedurę można nagrać telefonem.

Rodzice otrzymują dokumenty edukacyjne, które mają usuwać zamęt związany ze skoliozą. Skolioza jest przedstawiana nie tylko jako skrzywienie kręgosłupa, ale również jako zaburzenie propriocepcji, przetwarzania informacji przez mózg, budowania obrazu ciała oraz wykorzystywania błędnie zinterpretowanych informacji przez mięśnie.

Filmy nagrane z komentarzem ostatniego dnia turnusu ułatwiają wykonywanie ćwiczeń w domu. Bez prawidłowego ćwiczenia nie dojdzie do pozytywnych zmian.